ผู้ใช้บริการต้องการอะไรจาก App. ของห้องสมุด (Library Mobile App.)

ผู้ใช้บริการต้องการอะไรจาก App. ของห้องสมุด (Library Mobile App.)

วันนี้ผลขอนำเสนอข้อมูลจาก Library Journal เกี่ยวกับผลการศึกษาวิจัยพฤติกรรมผู้ใช้บริการที่เกี่ยวกับโปรแกรมของห้องสมุดบนอุปกรณ์สื่อสารไร้สายไม่ว่าจะเป็น Smartphone หรือ Tablet บทความนี้จริงๆ แล้ว เป็นบทความที่พูดถึงเรื่องสถานะและทิศทางของอปุกรณ์สื่อสารไร้สายต่างๆ กับห้องสมุด ซึ่งจริงๆ เป็นบทความที่ยาวมาก แต่ผมขอคัดออกมาเป็นบางตอนเท่านั้น (อ่านเรื่องเต็มจากที่มาด้านล่างบทความนี้ครับ) ผลสำรวจสิ่งที่ผู้ใช้บริการต้องการจาก โปรแกรมห้องสมุดบนอุปกรณ์สื่อสารไร้สาย (Library Mobile App.) ผลสำรวจจากภาพเราสรุปได้ง่ายๆ เลยว่า สิ่งที่ผู้ใช้บริการต้องการจาก Mobile App. คือ – ฟังค์ชั่นการค้นหาหนังสือออนไลน์ (Library Catalog) – ฟังค์ชั่นการขยายเวลาการยืม หรือ การต่ออายุเวลาการยืมหนังสือ – ฟังค์ชั่นการจองหนังสือหรือสื่อที่ต้องการ – ฟังค์ชั่นแนะนำหนังสือใหม่หรือสิ่งพิมพ์ใหม่ๆ – ข้อมูลที่เกี่ยวกับห้องสมุดหรือค้นหาห้องสมุดที่อยู่ใกล้ๆ – ฟังค์ชั่นการวิจารณ์หนังสือ (Review book) – ฟังค์ชั่นการจัดการข้อมูลส่วนตัว (ประวัติการยืมคืน) – ฟังค์ชั่นการยืมหนังสือด้วยตัวเอง (ยิงบาร์โค้ตเองได้) – ฟังค์ชั่นการค้นหาคนอื่นๆ ที่ชอบอ่านหนังสือแนวๆ เดียวกัน – ฟังค์ชั่นการค้นหาบทความและการเข้าถึงฐานข้อมูลที่ห้องสมุดบอกรับ – ฟังค์ชั่นการดาวน์โหลดหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ (E-Book) – ฟังค์ชั่นการดาวน์โหลดหนังสือเสียง (Audio-Book) เป็นยังไงกันบ้างครับตรงกับสิ่งที่เพื่อนๆ ต้องการด้วยหรือปล่าว จากบทความนี้เราคงเห็นแล้วว่าความคาดหวังของผู้ใช้เริ่มมีมากขึ้น ดังนั้นการทำงานของบรรณารักษ์ในยุคปัจจุบันอาจจะต้องมีการปรับตัวอย่างเร็ว พอๆ กับความต้องการของผู้ใช้ที่มีความเปลี่ยนแปลง รวมไปถึงเทคโนโลยีต่างๆ ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน เอาเป็นว่าก็เอาใจช่วยนะครับ พี่น้องชาวบรรณารักษ์ ที่มาของบทความนี้ http://www.thedigitalshift.com/2012/02/mobile/the-state-of-mobile-in-libraries-2012/

พฤติกรรม “ตัวแสบ” ร้อยประเภทในองค์การ

พฤติกรรม “ตัวแสบ” ร้อยประเภทในองค์การ

วันนี้ในขณะที่ผมกำลังวิเคราะห์หมวดหมู่หนังสือในห้องสมุดวัดไชยมงคล (ห้องสมุดที่ผมมาช่วยดูแลอีกแห่ง) ผมก็ได้เจอหนังสือเล่มนึง ที่พอผมอ่านชื่อเรื่องแล้วรู้สึกชวนให้หยิบมากๆ นั่นคือ หนังสือ “พฤติกรรม “ตัวแสบ” ร้อยประเภทในองค์การ” ซึ่งเป็นหนังสือในโครงการเอกสารและตำราของ Nida ผมเลยขอนำเนื้อหาบางส่วนมาโพสให้เพื่อนๆ อ่านแล้วกัน ข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ ชื่อเรื่อง : พฤติกรรม “ตัวแสบ” ร้อยประเภทในองค์การ ผู้แต่ง : ศาสตราจารย์ ดร.อรุณ รักธรรม และ อริชัย รักธรรม จัดพิมพ์โดย : โครงการเอกสารและตำราคณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ปีพิมพ์ : 2539 ISBN : 9748164527 ทีนี้เรามาทำความรู้จักกับตัวแสบขององค์กรกันหน่อยดีกว่านะ หนังสือเล่มนี้แบ่งตัวแสบขององค์กรเป็น 3 ส่วนใหญ่ๆ ได้แก่ 1. เจ้านายตัวแสบ 2. เพื่อนร่วมงานตัวแสบ 3. ลูกน้องตัวแสบ เรามาลองดูกันดีกว่าว่าตัวแสบของแต่ละประเภทมีอะไรกันบ้าง 1. เจ้านายตัวแสบ แบ่งกลุ่มพฤติกรรมได้ดังนี้ 1.1 พฤติกรรมของนายปรปักษ์ 1.2 พฤติกรรมของนายประเภทเย่อหยิ่ง 1.3 พฤติกรรมของนายหลอกลวง 1.4 พฤติกรรมของนายหาประโยชน์ส่วนตัว 1.5 พฤติกรรมของนายไม่ให้เกียรติลูกน้อง 1.6 พฤติกรรมของนายคิดถึงแต่ตัวเอง 1.7 พฤติกรรมของนายแบบเรือเกลือ 1.8 พฤติกรรมของนายดื้อรั้น 1.9 พฤติกรรมของนายประเภทเงียบ 1.10 พฤติกรรมของนายชอบจับผิด 2. เพื่อนร่วมงานตัวแสบ แบ่งกลุ่มพฤติกรรมได้ดังนี้ 2.1 พฤติกรรมของเพื่อนร่วมงานเป็นปรปักษ์ 2.2 พฤติกรรมของเพื่อนร่วมงานยโสโอหัง 2.3 พฤติกรรมของเพื่อนร่วมงานหลอกลวง 2.4 พฤติกรรมของเพื่อนร่วมงานเห็นแก่ตัว 2.5 พฤติกรรมของเพื่อนร่วมงานไร้มารยาท 2.6 พฤติกรรมของเพื่อนร่วมงานเห็นตนเองเป็นเลิศ 2.7 พฤติกรรมของเพื่อนร่วมงานเรือเกลือ 2.8…

พฤติกรรมของคนบางประเภทบนรถเมล์

พฤติกรรมของคนบางประเภทบนรถเมล์

ทุกๆ วันไม่ว่าผมจะเดินทางไปไหน ผมมักจะเลือกใช้บริการของรถเมล์เป็นหลัก และทุกๆ ครั้งที่ผมใช้บริการบนรถเมล์ ผมก็มักจะเจอพฤติกรรมแปลกๆ มากมาย เรื่องที่จะเล่าให้ฟังต่อไปนี้ เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงกับผม ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนพันธุ์นี้อยู่บนโลก เรื่องมีอยู่ว่า ระหว่างทางที่ผมเดินทางกลับบ้านวันนี้ บนรถเมล์ที่มีคนจำนวนพอสมควรยืนกันบ้างนิดหน่อย รถเมล์ขับไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมีชายแก่คนนึงและชายตาบอดเดินขึ้นมา ชายทั้งคู่เดินขึ้นมาบนรถเมล์โดยที่ไม่มีใครสนใจและไม่มีใครมีน้ำใจลุกให้นั่งเลย ผมสงสัยมากกว่าสังคมนี้เป็นไรไปแล้วเนี้ย ทั้งๆ ที่คนที่นั่งแถวนั้นก็วัยรุ่นชายทั้งนั้น แต่ไม่มีใครแสดงความเสียสละในการลุกเลย ผมเองวันนี้ก็ไม่ค่อยสบาย รู้สึกปวดหัวอยู่นิดหน่อย จึงต้องลุกเพื่อแสดงความเสียสละแทน แต่สิ่งเหล่านี้ยังไม่ทำให้ผมสะเทือนใจเท่ากับเหตุการณ์ต่อจากนี้ นั่นคือ ผมต้องยืนจนเกือบถึงบ้านผม ซึ่งอีกไม่กี่ป้ายก็ถึงบ้าน ทันใดนั้น ผมก็ได้ยินคำพูดของชายสองคนสนทนากันว่า ?ดูสิคนที่ลุกให้คนตาบอดนั่น มันยืนตลอดทางเลย? ?เออ สมน้ำหน้ามัน ดันอยากลุกให้เขานั่งเองนี่ ช่วยไม่ได้? ผมซึ้งและประทับใจกับคำพูดของคนที่ไร้น้ำใจคนนั้นมาก น้ำใจคุณไม่มีแล้วจิตใจยังสกปรกอีก แต่ก็อย่างว่าแหละครับ ผมว่าไอ้คนพันธุ์นี้มันคงพิการทางใจ หรือสมองแน่ๆ แต่ช่างเหอะครับ สักวันถ้าเขาแก่ลง หรือวันใดที่เขาพิการ ผมก็หวังว่ากรรมคงตามสนองเขาบ้างนะ ปล. วันนี้ขอคิดในด้านมืดสักวันนะครับ ทนไม่ได้จิงๆ