๑. บรรณารักษ์ผู้หญิงประจำห้อง วารสาร ใจดีจริงๆ ครับ
๒. เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ ตอบคำถามได้มากขึ้น และเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้มากขึ้น อันนี้ก็เข้าใจว่ามาใหม่ แต่ดีขึ้นจริงๆ ครับ
๓. บรรณารักษ์ผู้หญิงคนหนึ่ง (ซึ่งมีหลายคน) ประจำห้อง ๒๐๔ นิสัยดีมากๆ ต้องขอชมเชยครับ
๔. บรรณารักษ์ห้องหนังสือหายาก นิสัยดีทุกคนจริงๆ นี่คือเรื่องจริง แม้แรกๆ จะดูดุดันไปหน่อยแต่ก็เข้าใจครับว่า ห้องนี้เป็นห้องหนังสือเก่า เป็นสมบัติของชาติจริงๆ ก็ต้องขอชมเชยด้วยครับ

ผมก็ขอชมเชยคนปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ที่เป็นสิ่งดี ๆ เป็นเกียรติเป็นศรีแก่หอสมุด กะโป๊ะโล๊ะ ด้วยครับ ไม่ได้ประชด ไม่ได้อะไรจริง ๆ วันนี้ชมจริงๆ เพราะมี พี่ๆ มารีเควสว่า น่าจะมีส่วนดีบ้าง นี่แหละครับ บรรณารักษ์และเจ้าหน้าที่เหล่านี้คือส่วนดี ๆ ครับ

ขอบคุณครับ

นิยายเรื่อง ข้อดีของหอสมุดฯ กะโป๊ะโล๊ะ

*ทุกสิ่งทุกอย่างในนิยายเรื่องนี้ สมมุติขึ้นมาทั้งสิ้น ไม่มีความเป็นจริงเลยครับ ผมเป็นคนบ้า บ่นเรื่อยเปื่อย ว่าแล้วก็มาฟังนิทานของคนเพี้ยนๆ ดีกว่าครับ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว … ยังมีห้องสมุดฯแห่งหนึ่ง ชื่อห้องสมุด กะโป๊ะโล๊ะ มีข้อดีหลายๆ อย่างที่ทุกคนควรจะเลือกใช้บริการ และไม่สมควรที่จะแสดงความคิดเห็น หรือแนะนำการพัฒนาใดๆ ทั้งสิ้น เพราะอาจจะปรับเปลี่ยนยาก หรือไม่ก็ เทกระจาดเปลี่ยนทั้งองค์กรถึงจะดีขึ้น เรื่องราวของนิทานมันเป็นอย่างนี้ครับ

มานะ เดินเข้าไปในหอสมุดแห่งหนึ่ง ชื่อ กะโป๊ะโล๊ะ มานะได้มองไปรอบๆ หอสมุดแห่งนั้น เขาก็พบว่า

“๑. หอสมุดฯ กะโป๊ะโล๊ะ พยายามปรับภูมิทัศน์ให้ดูทันสมัย และทัดเทียมอารยประเทศ โดยทุบตึกเก่าๆ แก่ๆ บางตึก เพื่อยุบปรับภูมิทัศน์ให้ ปลอดโปร่ง โล่งสบาย มองแล้วเจริญหูเจริญตา แต่เขาไม่ทราบว่า ภายภาคหน้า ตึกเก่า ๆ แก่ ๆ เหล่านั้น จะย้ายไปเป็นเพียงชั้นๆ หนึ่งของหอสมุดที่กำลังสร้างใหม่ที่ตรงข้างหลังหรือเปล่า”

มานะก็ได้แต่ยืนดูด้วยความสะเทือนใจ เพราะครั้งหนึ่ง คุณปู่ทวดของเขาได้พาเขามายืนดูตึกอนุสรณ์ของ เจ้าอยู่หัวองค์หนึ่งของประเทศเขา เมื่อมันกำลังจะสลายลงไป เขาเองก็เลยรู้สึกใจหายไปด้วย

ไม่นาน ชั่วเวลาหนึ่ง ชูใจ ก็มาถึง หล่อนวิ่งเข้ามาหา มานะ แล้วชวนกันเดินเข้าไปในหอสมุดฯ กะโป๊ะโล๊ะ ทั้งสองได้ยืนตื่นตะลึกพรึงเพริดกับเทคโนโลยีอันตระการตาของที่นี่ แต่มานะก็สังเกตเห็นได้ถึงความรู้สึกเบื่อๆ ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามา พลางนึกในใจว่า

“๒. มีเทคโนโลยีสมัยใหม่มากมาย ที่เป็น ระบบอัตโนมือบุคคลเดี่ยว เพราะมีไปก็เท่านั้น คนก็ยังต้องทำงานอยู่ดีครับ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเอย เจ้าหน้าที่ฝากของเอย เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์เอย และอีกๆ หลายหน่วยงานก็ยังคงใช้เทคโนโลยีมหัศจรรย์ ระบบอัตโนมือบุคคลเดี่ยวนี้เสียจริงๆ

จุดหมายของมานะ และ ชูใจ ในวันนี้คือ มาหาหนังสือเพื่อประกอบการทำรายงานเรื่องประวัติศาสตร์ฯ พวกเขาจึงเดินไปหาประชาสัมพันธ์ และถามคำถามไปหลายข้อ ประชาสัมพันธ์ก็ได้ “ยิ้ม ยิ้ม แล้วก็ ยิ้ม พลางตอบว่า ไม่ทราบค่ะ ไม่แน่ใจค่ะ น่าจะนะคะ ลองถามเจ้าหน้าที่บรรณารักษ์ดูนะคะ อาจจะอยู่ข้างในมั๊งคะ เดินไปทางซ้ายมือค่ะ” มานะฟังจนมานะเริ่มเบื่อว่าแล้วจึงฉุดข้อมือ ชูใจ เดินเข้าไปข้างในฝั่งซ้ายตามที่เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์บอก

เมื่อไปถึงห้องที่ประชาสัมพันธ์แนะนำ …. มานะและชูใจก็ได้เห็นสภาพของเจ้าหน้าที่กว่า สิบๆ ชีวิต อยู่ในห้องทำงานที่ไม่โปร่งใส ห้องทำงานที่อยู่อย่างลึกลับ นึกพลางยืนมองพลาง ชูใจเป็นผู้ตัดบทขึ้นว่า “สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะ พวกเราขอสอบถามเรื่องเกี่ยวกับหนังสือ….. หน่อยค่ะ”

มีเจ้าหน้าที่บั้นท้ายอวบๆ ตัวกลมๆ ยกแว่นขยับตามอง มานะ และชูใจ พลางลุกขึ้นทำหน้าตาเบื่อๆ ราวสามีทอดทิ้งมาแล้วนับสิบปี พร้อมกับเดินมาที่หน้าเค้าเตอร์ ถามว่า “มีอะไรคะ” มานะ และ ชูใจ หันหน้ามามองกันเลิกลั่ก แล้วตอบไปอย่างกลัวๆ ว่า “เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ แนะนำให้พวกเรา เข้ามาสอบถามเกี่ยวกับหนังสือเรื่อง……. ค่ะ” ชูใจตอบจากนั้น ก็ได้รับคำตอบ… มานะและชูใจจึงได้พากันเดินออกมาจากห้องอับๆ นั้น

เมื่อเดินมาถึงโถงกลาง มานะจึงได้พูดกับชูใจว่า

๓. บุคลากรที่อยู่ข้างในสุดโน่นนนนนหน่ะ ที่เราเดินตรงเข้าไป ฝั่งซ้ายมือทางเข้าห้องน้ำหญิงนั้นหน่ะ เป็นบุคลากรที่มีประสิทธิภาพและยอดเยี่ยมมากๆ เลยนะชูใจ เรายังไม่เคยพบมาก่อน เขามีความยินดีที่จะบริการตอบคำถามทุกคำถามโดยที่ไม่คิดว่าพวกเราเป็น “บุคคลแปลกหน้า” “อาชญากร” “โจร” “คนขโมยของ” เวลาที่พวกเราถามข้อมูล เขาก็จะแค่ หันไปถามกันด้วยเสียงดัง ๆ ประมาณว่า “มีคนมาถามข้อมูลหนังสือเรื่อง…….. ใครรู้เรื่องนี้บ้าง” บางครั้ง บุคลากรเหล่านั้นก็จะทำหน้าตาปานประหนึ่งว่า มีคนคุกแหกคุกมาถาม ทำหน้าเซ็งๆ ละมือและสายตาจากคอมพิวเตอร์ที่กำลังแชทอย่างเมามันบ้าง กำลังทำงานจริงๆ อยู่บ้าง กำลังแซวเพื่อนในเฟสบุกบ้าง (ตั้งใจเขียนให้ไม่ถูก) ทำหน้าเอื่อยๆ เดินตูดบิดๆ อย่างเชื่องช้า และถามด้วยเสียงดังๆว่า “มีไร” ระรื่นหูมากๆ เลยเนอะชูใจ เธอว่าไหม?

อืม เราก็ว่าเขาบริการดี๊ดีนะ บริการดีมาก อยากจะมาติดต่อทุกๆ วันเลยหล่ะ ชูใจตอบมานะ พาลให้เรานึกไปถึง เจ้าโตนะ เวลาเราไปยืนดูมันอยู่ในกรง แล้วเราแหย่ๆ มันก็จะขู่ฟ่อๆๆ กัดฟันกรอดๆๆ คิดถึงเจ้าโตจริงๆ เลยมานะ ว่าพลาง ชูใจก็ยิ้มกริ่ม มองหน้ามานะ แล้วหัวเรากิ๊กกันสองคน

ที่ชั้นบริการที่ ๘ เศษสามส่วน ๙ ของตัวตึก ห้อง ๓๐๐.๗๘๙ เศษสามส่วน ๙ มานะ และชูใจ เดินเข้าไปใช้บริการ เมื่อได้หนังสือที่ต้องการแล้ว ชูใจต้องการจะไปคัดสำเนา เพื่อนำกลับไปพิมพ์ดีดที่บ้าน จึงได้เดินมาหาบรรณารักษ์ หล่อนเงยหน้ามองชูใจและมานะ ด้วยตาเหลือกๆ พร้อมขยับแว่นตาหนาเตอะมองส่วนศีรษะไล่ลงมาจนถึงข้างล่าง พร้อมกับถามด้วยเสียงอันไพเราะว่า “ทำอะไร”

ชูใจ ตื่นเต้นมาก ที่บรรณารักษ์ถามชูใจด้วย น้ำเสียงที่ไพเราะอ่อนหวาน ชูใจจึงได้ตอบไปว่า หนูต้องการคัดสำเนาค่ะ บรรณารักษ์ถามต่อ “บัตรประชาชน” หนูไม่มีบัตรประชาชนค่ะ หนูยังไม่ ๑๘ เลยค่ะ (สมัยก่อน ๑๘) ชูใจกล่าว “แล้วบัตรอื่นมีมั๊ย” บรรณารักษ์พูดพร้อมขมวดคิ้วแสดงกิริยาขมักขเม่น ในการให้บริการ “มีบัตรนักเรียนค่ะ” พร้อมกับยื่นให้เจ้าหน้าที่ไป ได้บัตรเลขมาใบหนึ่ง พร้อมกับเอาหนังสือออกมาคัดสำเนาได้ ระหว่างทาง ชูใจก็ได้หันมาคุยกับมานะว่า

๔. ระบบบริการยืม-คืน ที่นี่เค้าเป็นที่หนึ่งเลยนะ มานะว่ามั๊ย บริการชั้นเยี่ยม คุณภาพ ISOON 500 (ฉันยังไปไม่ถึงใกล้แล้ว อีก ห้าร้อยปี ) บัตรมีกี่ใบ ที่มีรูป ออกด้วยหน่วยงานราชการ ใช้ได้หมด ไม่เลือก อยากเอามาไว้ก็เอา มีสิบใบก็ใช้ได้ เพียงแต่ เป็นบัตรที่ราชการออกให้ มีรูป มีชื่อ แลกเบอร์เปลี่ยนหนังสือไปคัดสำเนาเอกสาร เป็นระบบที่ดีมากๆ เรารู้สึกดีใจจังเลยหล่ะมานะ ที่ได้ใช้ระบบที่พัฒนากว่าสมัยปู่ย่าตาทวดของเรามากนะ มานะได้พูดขึ้น เราว่าระบบ ISOON ๕๐๐ นี้ มันล่าไปแล้วนะชูใจ เขามีระบบใหม่แล้วนา เปลี่ยนมาตรฐานแล้วนะ หลวงเขามีเงินส่งมาให้เยอะแยะสำหรับพัฒนาระบบนะ ได้ข่าวว่า เขาอาจจะพัฒนา ระบบบาร์โค๊ด เราเองก็อยากใช้ ระบบข้อมูลออนไลน์ ล็อครหัส จากฐานข้อมูลตำรวจแห่งชาติ ฐานข้อมูลทะเบียนราษฏร์ จะแย่แล้วหล่ะคงตื่นเต้นน่าดู ว่าถ้าเชื่อมโยงกันขึ้นมา แล้วเราเกิดมีประวัติไม่ดี คงจะแย่เหมือนกันนะ นี่เราก็ได้บัตรสามารถกาด มาหลายปีแล้วนะ จะหมดอายุการใช้อยู่แล้ว เรายังไม่เห็นว่า แถบแม่เหล็กของ สามารถกาด จะทำอะไรได้เลย นอกจากไว้โชว์อย่างเดียวเอง ชูใจเธอเห็นด้วยไหม อืม อืม เห็นด้วยนะ จริงทีเดียวแหละ ชูใจตอบ

มานะ ๆ นายเห็น กล้องวงจรปิดบ้างไหม เราตื่นเต้นมากเลยนะ เราพอรู้มาหล่ะว่า เขาเอาซ่อนไว้ตามรูฟองอากาศของสีทาผนังตึก เขาทำได้อย่างไรก็ไม่รู้นะ เก่งมากๆ เลย คนที่ตัด ฉีก แงะ แกะ หนังสือ จะได้เกรงกลัวซะบ้าง ใช่ ใช่ มานะตอบพร้อมพยักหน้า เป็นทำนองเห็นด้วย พร้อมกับพูดต่อว่า

๕. ที่นี่มีกล้องวงจรปิดเยอะมาก ซ่อนอยู่ตามรูฟองอากาศของสีทาผนังตึกอย่างที่ชูใจพอรู้มานั่นแหละ ปกติเราจะไม่เห็นหรอกนะ ต่อไปจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องขโมยหนังสือ ตัด ฉีก แงะ แกะ ที่นี่เขารัดกุมมาก

เสร็จแล้วครับ เด็กๆ ทั้งหมด ๒๐ หน้า ๑๐ บาทครับ ชูใจจ่ายเงินให้กับ ปิติ เจ้าของร้าน แล้วชูใจก็ได้ถามปิติว่า พี่คะ ที่นี่ไม่มีสำเนาเอกสารแบบสแกนเป็นไฟล์ดิจิตอลหรือคะ คือหนูเห็นในกระทรวงของคุณพ่อเขามี หนูเห็นว่า ประหยัดกระดาษดี แล้วราคาก็จะถูกลงมากๆ ด้วยนะคะ เพราะหนูเอง เอาไปก็ใช้แป๊ปเดียวแล้วก็ต้องทิ้งหนูก็เสียดายกระดาษด้วยค่ะ ไม้ป่า ไม้ปลูก ก็หายาก แพงๆ โลกเราก็ร้อนขึ้นเยอะนะคะพี่

ปิติ ตอบด้วยเสียงอันหล่อเหลาว่า “เออ…ทันสมัยแบบนั้นไม่มีหรอกครับ น้อง ถ้าจะใช้บริการเห็นทีน้องคงจะต้องยกเครื่องสแกนคัดสำเนาเอกสารเป็นไฟล์ดิจิตอล มาเองแล้วมั๊งครับ แต่ยังไงพี่ก็จะลองสอบถามกับ ผู้หลักผู้ใหญ่ดูว่า มีโอกาสเป็นไปได้ไหม พี่คิดว่าความคิดพวกนี้ก็ใช้ได้นะครับน้อง ประหยัดดี แล้วพี่ก็ไม่เปลืองด้วย พี่เองก็เคยคิดอยู่ ว่าจะเสนอผู้หลักผู้ใหญ่เหมือนกัน จะคิดอัตราหน้าละ 25 สตางค์ เป็นค่าไฟฟ้า ดีไหมครับหนูๆ ชูใจ กับ มานะ ก็ส่งยิ้มให้ปิติแบบมีความหวัง แล้วเดินกลับ

เสร็จธุระต่างๆ คืนบัตรแล้ว ก็ได้พากันออกมาจากหอสมุดฯกะโป๊ะโล๊ะ ก่อนออก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของทรัพย์สินภายในหอสมุดฯกะโป๊ะโล๊ะก็ได้ทำหน้าที่เหมือนเดิม คือ ตรวจตราสิ่งของ ก่อนออกจากหอสมุด ด้วยการเหลือบมองห่างๆ แล้วพูดว่า เชิญครับ ช่างเป็นกิริยามารยาทที่ดีมากจริงๆ แล้วยังช่วยปกป้องทรัพย์สินของหลวงสูญหายเสียอีกด้วย

ไว้เรามาหาข้อมูลกันใหม่นะ มานะ เราต้องรีบกลับแล้วหล่ะ ต้องไปหา คุณพ่อที่กระทรวงฯอีก เดี๋ยวท่านจะว่าเอาว่าไปช้า ชูใจกล่าว

ได้ได้ แล้วไว้เจอกันที่โรงเรียนนัดกันมาใหม่นะ บริการที่นี่เป็นเลิศจริงๆ เราชอบมากๆ เลย สนุกดีเนอะวันนี้ แล้วเจอกันนะ บ๊ายบาย มานะกล่าวพร้อมโบกมือ หันหลังเดินจากชูใจไป

นิยายเรื่องนี้ ก็จบ ตอนที่ ๑ แต่เพียงเท่านี้ และไม่รู้ว่าจะมี ตอน ๒ อีกหรือเปล่า ๕๕๕

ป.ล. อธิบายได้เห็นภาพมากๆ ขนาดไม่เคยไปนะเนี่ย

เรื่องเจ้าหน้าที่ยาม จะตรวจทำไม ในเมื่อมีประตูให้เดินสแกน แหกแล้วแหกอีก แหกจนเปลี่ยนกระเป๋ามาแล้วสามใบเพราะซิปขาด ไม่เคยเห็นจะได้อะไรขึ้นมา ช่องทางเดินสำหรับสแกนตัวบุคคล ก็เหมือนไม่ได้เปิดใช้ แค่มีไว้ประดับ ผมอยากจะทราบเหมือนกันว่า จะให้ฝากหนังสือทำไม ในเมื่อห้องสมุดทั่วโลก หรืออื่นๆ เขามีระบบแถบแม่เหล็ก อะไรที่มันรูดกับแถบแม่เหล็กไปแล้ว เมื่อเดินผ่านเครื่องตรวจสแกน มันก็จะร้องดังๆ มันหลบได้ยากอยู่เหมือนกัน แล้วจะทำไปเพื่อ ทำภาพลักษณ์ให้ห้องสมุดดีๆ แต่การกระทำมัน โค ตะ ระ บะ รม จะ เก่า เก๋า กึ๊ก เลย เมื่อ สามสิบสี่สิบปีเป็นอย่างไร ทุกวันนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น

มุมโน๊ตบุ๊คก็เหมือนกัน เขาไม่มีไวไฟ หรือว่า ต่อสายแลนให้เราใช้หรอกครับ เพราะเขามีอินเตอร์เน็ทไว้ให้เจ้าหน้าที่ใช้ เล่น hi5 เล่น Facebook เล่น Msn แชทคุยกับ………… แต่บรรณารักษ์ หรือ เจ้าหน้าที่บริการ ก็จะทำหน้าตาขึงขัง ปานประหนึ่งว่าไม่ได้เล่นอะไรนะ ฉันทำงาน เหอะๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

มีประชุมกันซักเดือนละกี่ครั้ง ไอ้กล่องที่ร้องเรียนกันไป ได้เบิกกันไปประชุมหรือเปล่า หรือเจ้าหน้าที่ขยำลงขยะ เพราะผมก็เห็นว่า มันเยอะอยู่พอสมควร ไม่เคยเห็นมีบอร์ดสรุปการร้องเรียน ว่าร้องเรียนจากใคร เรื่องอะไร แล้วผลคำตอบเป็นอย่างไร ไม่เคยเปิดเผยความชั่วช้าของตัวให้สาธารณะชนได้รับรู้ แล้วก็เที่ยวบอกว่า ราชการโปร่งใส่เป็นธรรม เหอะๆ ๆ ๆ ๆ ประชุมแล้วช่วยเอาข้อมูลที่มีคนเขา ว่า เขา กล่าว เขา เตือน เขา ถก เขา เถียง กันไปปรึกษาหารือ เอาสมองแก่ๆ ไปคิดพิจารณาเรื่องบริการด้วย ไม่ใช่มีแต่สมองไว้คิดว่า เที่ยงนี้จะกินอะไร จะไปช้อปปิ้งที่ไหน บริการก็หน้าเป็นตูด ถามอะไรก็หน้าเป็นตูด ยู่จนจะไม่เห็นลูกกะตากันอยู่แล้ว เฮ้อ! ราชการไทยน้อ

ในเมื่อปี ๒๕๕๔ นี้ หอสมุดแห่งชาติ ได้มีโครงการผักชีโรยหน้ามากมาย ก็อย่าลืมทำให้ รสชาติอาหารมันอร่อยด้วยหล่ะ ไม่อย่างนั้น คนเขาถุยออกกันหมด ถ้าเขามีโอกาสเลือก หอสมุดสักแห่งที่ใหญ่และมีข้อมูลไม่แพ้ หอสมุดแห่งชาติ มีบริการที่เป็นเลิศ ถึงแม้จะต้องเสียค่าสมาชิกปีละ เป็นพัน คนเขาก็คงยอมอยู่หรอก เพราะเข้าไปแล้วมันก็สบายใจ คนรักหนังสือ คนรักหอสมุด มันก็ปลื้มใจหล่ะ ไม่ต้องเจอบริการห่วยๆ สันดานแย่ๆ ของพนักงานบริการห่วย ๆ

ผมขอสรุปดังนี้นะครับ
หอสมุดแห่งชาติ
- ใหญ่ที่สุด
- ข้อมูลมากที่สุด
- มีเจ้าหน้าที่ห่วยๆ มากที่สุด
- มีเจ้าหน้าที่ สมองปลาทองมากที่สุด
- มีเจ้าหน้าที่ ที่เรียงหนังสือได้ดังที่สุดในโลก
- เป็นหอสมุดที่มีแต่เสียงดังที่สุดในโลก เจ้าหน้าที่ไม่สามารถให้ผู้เข้าใช้บริการอยู่ในอาการสงบได้
- มีผู้เข้ามาใช้บริการที่ ช่างคุย ช่างพูด ไม่เกรงใจใครมากที่สุดในโลก
- ผู้เข้าใช้บริการในหอสมุดแห่งชาติ หลายคนแต่ไม่ทุกคน ไม่มีมารยาทมากที่สุดในโลก
- มีบรรณารักษ์เจ้าหน้าที่ที่ช่างคุย ช่างพูด ไม่เกรงใจใครมากที่สุดในประเทศฯ
- เป็นหอสมุดที่ ไม่สามารถเอาหนังสือเข้าไปได้ แต่เอา “น้ำ ขนม ของกินทุกประเภท เข้าได้” เง้อ!
- มีกฏที่ควรยกเลิกแต่ไม่ยกเลิกมากที่สุด
- มีเรื่องที่ควรพัฒนาแต่ไม่เคยพัฒนามากที่สุด
- มีหนังสือเก่าให้ซ่อมมากที่สุด แต่หาคนและแผนกซ่อมไม่ได้มากที่สุด
- เป็นหลักให้หอสมุดอื่นๆ ทั่วประเทศ แต่ตัวเองเป็นไม้หลักปักขี้เลนมากที่สุด
- มีระบบทันสมัยมากเพราะงบเยอะ แต่ใช้ระบบทันสมัยและเทคโนโลยีไม่เป็นมากที่สุด
- เป็นหอสมุดที่ใหญ่ แต่มีห้องน้ำน้อยที่สุด และมีความเน่าเหม็น รวมทั้งสภาพที่แย่ที่สุด
- เป็นหอสมุดที่ใหญ่ แต่มีร้านถ่ายเอกสารที่น้อยที่สุด และคงเก็บค่าเช่าสถานที่แพงอยู่
- เป็นหอสมุดที่ระเบียบการเยอะที่สุดในโลก รึเปล่า! กรอกแล้วกรอกอีกกรอกแล้วกรอกอีก 5555+
- ควรทำบัตรสมาชิกหอสมุดมากที่สุด แต่ไม่เห็นมีการเปลี่ยนแปลงอะไรเลย รูดปรึ๊ดเดียวก็ขึ้นหมดแล้ว บ้านอยู่ที่ไหน หลักฐานที่นำมาแจ้งก็ขึ้นอยู่แล้ว จะเอาหนังสือไปถ่ายเอกสาร หรือจะทำธุระอะไร จะถ่ายภาพ จะคัดสำเนา จะอะไรจิปาถะ ก็เพียงแค่ปลายนิ้วเจ้าหน้าที่ หรือจิ้มคีย์บอร์ดทำงานไม่เป็นน้อ ยิ่งเข้าไปแถบบาร์โค๊ดหน่ะ ง่ายจะตาย พัฒนาซะ จะได้ไปประชุมห้องสมุดโลกได้อย่างหน้าชื่นตาบาน ไม่เอาภาพผักชีโรยหน้า ไปวางไว้บนสปาร์เก็ตตี้ ให้ฝรั่งหัวทอง ร้อง โอ้ว มายกอด ปรบมือดังไม่หยุด ยิ้มรับแบบหน้าด้านๆ แล้วกลับมาภูมิใจในประเทศไทยว่า ห้องสมุดประเทศไทย ห้องสมุดที่ข้าบริการเว่ยยยยย
- ฯลฯ

ขอบคุณพี่มากนะครับที่เปิด เว็บอย่างนี้ให้ผมได้มาบอกเล่าประสบการณ์ที่ผมเจอบ้าง แล้วคุณๆ ประเภทที่ว่า “ถ้ามรึงไม่พอใจ มรึงก็ไปใช้ที่อื่น เขาไม่ได้ง้อให้มรึงมาใช้บริการที่นี่ ไปซะ ชิ่วๆ” คุณ ๆ ประเภทนี้ จะมาว่าผมอย่างนี้ไม่ได้หรอกครับ

เพราะผมเป็นคนไทย ภาษีเสีย พ่อแม่ผมก็เสียภาษี ปู่ย่า ตายาย แม้แต่ทวดของผม ก็เคยเสียภาษีให้กับประเทศไทยครับ ผมเป็นคนมีสิทธิที่จะใช้ ที่ต้องบ่นเพราะว่า มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ไม่ใช่รักษาความเก่าความแก่แบบแผนเก่าๆ ซึ่งมันต้องพัฒนากับยุคปัจจุบัน ถ้าจะรักษาความเก่านั้น ทำได้ มันสามารถจัดทำความเก่าให้กับห้องได้ ด้วยสถาปัตยกรรมครับ ไม่ใช่เก่าเพราะสกปรก เก่าเพราะคนแก่ๆ เก่าๆ ที่งี่เง่าๆ ไม่ใช่เก่าเพราะหนังสือเก่า ไม่ใช่เก่าเพราะมีระเบียบเก่าๆ ฝากด้วยนะครับพี่ ๆ ไม่ว่าจะพี่ที่ผ่านเข้ามารู้จัก คนใหญ่คนโต หรือ เจ้าหน้าที่ ที่ผ่านเข้ามาอ่าน หรือ คนทั่ว ๆ ไป ที่ผ่านเข้ามาอ่าน

“ผมไปเขียนร้องเรียนบริการไปก็เท่านั้น ขยำลงถังขยะหมดซะหล่ะมั๊ง” 55555+

ก็ได้แต่หวังว่าผู้บริหารหอสมุดแห่งชาติคงจะพิจารณาได้นะครับ

(พยายามเดาเอานะ)

หอสมุดแห่งชาติ เป็นตัวแทนห้องสมุดระบบศักดินา แบบไทยๆ มาตั้งนานแล้ว
และจะเป็นต่อไป จ้า…….

ไม่มีอะไร ไม่มีเหตุผล ไม่มีคำตอบ มีแต่คำสั่ง ที่สั่งลงมาจากเบื้องบนว่าให้ปฏิบัติเช่นนี้แล

เพื่อ????? – -’