ขอบคุณมากครับ

ท้ายที่สุด บทสรุปของผมคือ ไม่ว่าใครจะความรู้แน่นมาจากไหน
หรือมีประสบการณ์มามากมายเท่าไหร่ หากไม่มีความใฝ่รู้ ใฝ่พัฒนา ก็ไม่มีประโยชน์อะไร
และอีกอย่างที่ผมรู้สึกอึดอัด ทั้งระหว่างเรียน ระหว่างฝึกงานสองที่
ผมพบว่า แต่ละสถาบันมีข้อจำกัดตั้งแต่เรื่องแนวปฏิบัติพื้นฐานไปจนระเบียบต่างๆ
จนทำให้ผู้ปฏิบัติงานเข้าใจอยู่แค่ตามกรอบ อึดอัด และท้ายที่สุดก็ Cut Off ยอมตาม และดำเนินงานอย่างเอื่อยเฉื่อย

ปล. ขออภัยนะครับ ความเห็นของผมอาจจะรุนแรงไปหน่อย ความจริงข้อจำกัดของผมก็มีอยู่เหมือนกัน ผมค่อนข้างไม่มีวินัยกับงานเท่าไหร่ ทำให้ผมอยู่ในกรอบของสถาบันไม่ค่อยได้ ท้ายที่สุด วิชาชีพที่ผมจับพลัดจับผลูเข้าเรียนแล้วก็รู้สึกชอบขึ้นมาตอนใกล้ๆจะจบ และคิดจะทำงานตามสบายงาน ก็กลายเป็นคนหลุดระบบไปซะ

ขอบคุณบทความดีๆ หลายๆตอนครับ จะติดตามต่อไป

ถ้าพูดถึงวิชาชีพบรรณารักษ์แล้ว เราก็ต้องมีความรู้ในวิชาชีพของเราเองก่อนให้ถ่องแท้
ถึงแม้ว่าเวลาเราเข้าไปทำงานแรกๆ เราอาจจะไม่รู้ว่าหนังสือเรื่องนั้นเลขหมู่อะไร อยู่ชั้นตรงไหน
ซึ่งจะต่างกับป้าที่ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ขึ้นชั้นหนังสือมาสิบปี จนจำได้ว่าหนังสือเล่มนั้นอยู่ตู้ไหน
เวลาเด็กเดินมาถาม สามารถระบุพิกัดได้ชัดเจน แต่ถ้าเป็นบรรณารักษ์ก็ต้องสืบค้นก่อน
ตามทักษะที่ได้ร่ำเรียนมา ในกรณีนี้ จะเห็นว่า ประสบการณ์สามารถชนะความรู้ได้

แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้พื้นฐาน การลงรายการ การให้เลขหมู่ การจัดหมวดหมู่
การให้หัวเรื่อง หรือเทคนิคการให้บริการต่างๆ ก็ต้องได้มาจากการเรียนรู้ในห้องเรียนก่อน
แล้วค่อยเสริมประสบการณ์จากภายนอก ซึ่งเป็นโอกาสดีที่สาขาบรรณารักษ์
ในแต่ละสถาบัน ต่างก็มีหลักสูตรให้นักศึกษาไปฝึกงานในสถาบันสารสนเทศต่างๆ

ที่นี้แหละ จะเป็นการวัดว่า นักศึกษาเหล่านั้น จะเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่ได้จากการฝึกงาน
เพื่อไปเสริมความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาได้มากน้อยเพียงใด ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับหลายตัวแปร เช่น
บรรณารักษ์ผู้สอนหรือผู้ฝึกงาน นักศึกษาที่ไปฝึกงานเอง สถาบันสารสนเทศที่ฝึกงาน
ระบบการทำงาน ฯลฯ ที่สำคัญคือ การเอาใจใส่ใฝ่เรียนรู้ของผู้ไปฝึกงาน และจิตเมตตากรุณา
ของบรรณารักษ์ผู้ให้การฝึกงาน ซึ่งต่างก็จะเอื้อให้เกิดความรู้และประสบการณ์
ทั้งผู้ฝึกเองก็จะได้ประสบการณ์ใหม่ๆ จากเด็กๆ รุ่นใหม่ที่มีมุมมองแปลกใหม่ ก้าวหน้า
เด็กๆ เองก็จะได้รับประสบการณ์มากมาย จากความรู้ที่สั่งสมมาของบรรณารักษ์รุ่นพี่

…
ตอบยาวไปไหมนี่ สรุปเองนะคะ ไปๆ มา ๆชักน้ำทั่วทุ่งไปละ อิอิ

ซึ่งในเวลาเรียนก้มีเด็กบางคนที่มาช่วยงาน บรรณารักษ์ ซึ่งเขาอาจจะเรียน Major อื่น
ซึ่งเขาก็สนใจ และมีใจรักมาก
คงจะเข้าทำนอง อิทธิบาท ๔ ว่า ฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสา
คือต้องมีใจรักก่อน แล้วเพียร แล้วเอาใจใส่

อย่างพระราชนิพนธ์ ล้นเกล้า รัชกาลที่ ๕ ว่า

“ความรู้อาจเรียนทัน กันหมด
เว้นแต่ชั่ว ดี กระด้าง ห่อนแก้ ฤๅ ไหว”

แต่ในขณะเดียวกันก็เคยเจอ บรรณารักษ์ห้องสมุดกฎหมาย ที่ไม่ได้จบบรรณารักษ์มา ก็มีปัญหาชีวิตเหมือนกัน เพราะไม่รู้จักการจัดระบบ จนถึงวิธีการค้น แม้ประสบการณ์จะมากมายก็ช่วยไม่ได้อยู่ดี

ฉะนั้น ควรมีความรู้ในด้านบรรณารักษ์ด้วย และต้องบวกด้วยประสบการณ์ ซึ่งจุ๋มให้น้ำหนักทางประสบการณ์มากกว่าค่ะ